Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

20 Φεβ 2017

ΜΕΛΙΣΣΟΣ Ο ΣΑΜΙΟΣ Σάμος 5ος αιώνας π. Χ.




ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΡΟ, ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟ, ΕΝΑ, ΟΜΟΓΕΝΕΣ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΟ

ΚΙΝΗΣΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΤΥΠΩΝΟΥΜΕ ΓΝΩΜΕΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ

Μαθητής του Παρμενίδη και του Ηρακλείτου. Η ακμή του τοποθετείται κατά την 84η Ολυμπιάδα, δηλαδή στην περίοδο 444-441 π.Χ. Αντίπαλος του Περικλή, έπεισε τους συμπατριώτες του να πολεμήσουν τους Αθηναίους, τους οποίους και νίκησαν. Μαζί με τον Ξενοφάνη, τον Παρμενίδη και τον Ζήνωνα, ο Μέλισσος εντάσσεται στη λεγόμενη Ελεατική σχολή. Δεχόταν ως αρχή το είναι, το οποίο χαρακτήριζε ως ακίνητο και αμετάβλητο, ενώ το γίγνεσθαι το θεωρούσε απατηλό, ως δημιούργημα των αισθήσεων. Αντίθετα όμως από τον Παρμενίδη, δίδασκε ότι το Ον αυτό καθ’ εαυτό είναι περιορισμένο αλλά αόριστο.
Στον Μέλισσο αποδίδεται η άποψη ότι ακόμη κι αν υπήρχαν πολλά πράγματα, θα έπρεπε καθένα από αυτά να έχει τις ιδιότητες του ελεατικού όντος. Απέρριψε επίσης τη διδασκαλία του Εμπεδοκλή σχετικά με την ανάμιξη των τεσσάρων στοιχείων, καθώς και την ατομική θεωρία σε ό,τι αφορά τον κενό χώρο. Πίστευε ότι στη φύση δεν υπάρχει τίποτε βέβαιο και ότι όλα είναι φθαρτά. Το παν είναι ακίνητο, ειδάλλως πρέπει να υπάρχει κενό, αλλά το κενό δεν ανήκει στα όντα. Για τους θεούς έλεγε ότι δεν μπορούμε να τους γνωρίσουμε, άρα δεν μπορούμε να πούμε τίποτε γι’ αυτούς. Ο Σιμπλίκιος σώζει αποσπάσματα από το έργο του Περί φύσεως ή περί του όντος, τα οποία περιλαμβάνονται στο Diels/Kranz, Fragmente der Vorsokratiker. Ο τίτλος του έργου του Γοργία Περί φύσεως ή περί του μη όντος απηχεί το έργο του Μελίσσου.

19 Φεβ 2017

«Crave (Λαχταρώ)» – Sarah Kane

Και θέλω να παίζουμε κρυφτό και να σου δίνω τα ρούχα μου 
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου 
και να κάθομαι στα σκαλιά ενώ εσύ κάνεις ντουζ
και να σου τρίβω το σβέρκο 

και να σου φιλάω τα πόδια και να σε κρατάω απ’ το χέρι 
και να βγαίνουμε για φαγητό
και να μη με νοιάζει που τρως το δικό μου 

και να σε συναντώ στου Ρούντυ και να μιλάμε για τον καιρό 
και να πληκτρολογώ τα γράμματά σου
και να κουβαλάω τα πράγματά σου

και να γελάω με την παράνοιά σου
και να σου δίνω κασέτες που δεν τις ακούς 

και να βλέπουμε σπουδαίες ταινίες και να βλέπουμε άθλιες ταινίες 
και να γκρινιάζουμε για το ραδιόφωνο
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι 

και να σηκώνομαι για να σου φέρνω καφέ
και κουλούρια και κρουασάν 

και να πηγαίνουμε στου Φλόρεντ
και να πίνουμε καφέ τα μεσάνυχτα 

και να μου κλέβεις τα τσιγάρα
και ποτέ να μην μπορώ να βρω ένα σπίρτο 

και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση το προηγούμενο βράδυ 
και να σε πηγαίνω στον οφθαλμίατρο 
και να μη γελάω με τα αστεία σου 
και να σε θέλω το πρωί μα να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα 
και να φιλάω την πλάτη σου και να χαϊδεύω το δέρμα σου 
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα μαλλιά σου,
τα μάτια σου, τα χείλη σου,
ο λαιμός σου, το στήθος σου, ο κώλος σου 

και να περιμένω στα σκαλιά καπνίζοντας
μέχρι να γυρίσει σπίτι ο γείτονάς σου 

και να περιμένω στα σκαλιά καπνίζοντας
μέχρι εσύ να γυρίσεις σπίτι 

και να ανησυχώ όταν αργείς
και να ξαφνιάζομαι όταν έρχεσαι νωρίς 

και να σου δίνω ηλιοτρόπια 
και να πηγαίνω στο πάρτι σου
και να χορεύω μέχρι τελικής πτώσης 

και να μετανιώνω όταν κάνω λάθος
και να χαίρομαι όταν με συγχωρείς 

και να κοιτάω τις φωτογραφίες σου
και να εύχομαι να σε ήξερα από πάντα 

και ν’ ακούω τη φωνή σου στα αυτιά μου
και να νιώθω το δέρμα σου στο δέρμα μου 

και να τρομάζω όταν θυμώνεις
και το ένα σου μάτι έχει γίνει κόκκινο
και το άλλο γαλάζιο και η χωρίστρα σου στα αριστερά
και το πρόσωπο σου σαν Κινέζου 

και να σου λέω ότι είσαι πανέμορφος 
και να σε αγκαλιάζω όταν αγχώνεσαι
και να σε κρατάω όταν πονάς 

και να σε θέλω όταν σε μυρίζω
και να σε προσβάλλω όταν σε αγγίζω 

και να κλαψουρίζω όταν είμαι δίπλα σου
και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι 

και να μου τρέχουν τα σάλια στο στήθος σου 
και να σε πνίγω τη νύχτα 
και να κρυώνω όταν παίρνεις την κουβέρτα
και να ζεσταίνομαι όταν δεν την παίρνεις 

και να λιώνω όταν χαμογελάς
και να διαλύομαι όταν γελάς 

και να μην καταλαβαίνω γιατί νομίζεις ότι σε απορρίπτω
όταν δε σε απορρίπτω 

και να αναρωτιέμαι πως σου πέρασε απ’ το μυαλό
ότι θα μπορούσα
ποτέ να σ’ απορρίψω 

και να αναρωτιέμαι ποιος είσαι
αλλά να σε δέχομαι ούτως ή άλλως 

και να σου λέω για το μαγεμένο ξωτικό του δάσους
που διέσχισε πετώντας τον ωκεανό επειδή σε αγαπούσε 

και να σου γράφω ποιήματα
και να αναρωτιέμαι γιατί δε με πιστεύεις 

και να αισθάνομαι κάτι τόσο βαθύ
που να μη βρίσκω λόγια να το περιγράψω 

και να θέλω να σου αγοράσω ένα γατάκι
το οποίο θα ζηλεύω επειδή θα το προσέχεις περισσότερο από μένα 

και να σε κρατάω στο κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις
και να κλαίω σα μικρό παιδί όταν τελικά το κάνεις 

και να διώχνω τις κατσαρίδες 
και να σου αγοράζω δώρα που δε θέλεις
και να τα παίρνω πάλι πίσω 

και να σου ζητάω να με παντρευτείς
και να λες πάλι όχι
αλλά να συνεχίζω να στο ζητάω
επειδή αν και νομίζεις ότι δεν το εννοώ
πάντα το εννοούσα από την πρώτη φορά που στο ζήτησα 

και να περιπλανιέμαι στην πόλη
με τη σκέψη πως είναι άδεια χωρίς εσένα 

και να θέλω ό,τι θέλεις 
και να νομίζω ότι χάνω τον εαυτό μου
αλλά να ξέρω πως είμαι ασφαλής μαζί σου 

και να σου λέω  για τη χειρότερη πλευρά μου
και να προσπαθώ να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου
επειδή δεν αξίζεις τίποτα λιγότερο 

και να απαντάω στις ερωτήσεις σου
όταν θα προτιμούσα να μην το κάνω 

και να σου λέω την αλήθεια
όταν στην πραγματικότητα δεν το θέλω 

και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής
επειδή ξέρω ότι το προτιμάς 

και να νομίζω ότι όλα έχουν τελειώσει
αλλά να κρατιέμαι για δέκα λεπτά ακόμα
πριν με πετάξεις έξω από τη ζωή σου και ξεχάσω ποια είμαι 

και να προσπαθώ να σε πλησιάσω
επειδή είναι όμορφα να σε μαθαίνω και αξίζει τον κόπο 

και να σου μιλάω κακά γερμανικά και εβραϊκά χειρότερα 
και να σου κάνω έρωτα στις τρεις το πρωί 
και κάπως 
με κάποιο τρόπο 
να σου εκφράζω έστω και λίγο 
τον ακάθεκτο 
τον ακατάλυτο 
τον ακατάσβεστο 
τον μεταρσιωτικό 
τον ψυχαναλυτικό 
τον άνευ όρων 
τον τα πάντα πληρούντα 
τον δίχως τέλος και δίχως αρχή, 
ερωτά μου για σένα.


«Crave», Sarah Kane

18 Φεβ 2017

Γε­ώρ­γιος Πα­πα­θα­να­σό­που­λος, Ἡ γορ­γό­να τοῦ βου­νοῦ

ΚΑΠΟΥ ΤΡΙΑ ΜΙΛΙΑ ἀ­νοι­χτὰ ἀ­πὸ τὴν ἀ­κτή, ἐ­κεῖ στὸ Μπο­χώ­ρι στὶς ἐκ­βο­λὲς τοῦ Εὔ­η­νου, μιὰ φθι­νο­πω­ρι­νὴ νύ­χτα, ἕ­να τη­νια­κὸ Μπάρ­κο Μπέ­στια μὲ ἑ­ξήν­τα ἑ­πτὰ θα­λασ­σό­λυ­κους πλή­ρω­μα καὶ εἴ­κο­σι τέσ­σε­ρα κα­νό­νια, πλεύ­ρι­σε τὸ πει­ρα­τι­κὸ τὸ Σιρ­κου­ί, τὸ μι­σο­βυ­θι­σμέ­νο ἀ­πὸ τὶς κα­νο­νι­ὲς κι ἔ­ρι­ξε κά­βους στὴν πρύ­μνη μὲ γάν­τζους καὶ τὸ τρά­βη­ξε κον­τὰ καὶ πή­δη­ξαν ἀ­πά­νω οἱ νη­σι­ῶ­τες μὲ στι­λέ­τα καὶ τσε­κού­ρια κι ἔ­γι­νε τρο­με­ρὴ μά­χη σῶ­μα μὲ σῶ­μα μὲ τοὺς πει­ρα­τὲς καὶ τοὺς σκό­τω­σαν ὅ­λους, χά­νον­τας καὶ αὐ­τοὶ δε­κα­τρεῖς ἄν­τρες. Δύ­ο μό­νο σώ­θη­καν ἀ­πὸ τοὺς πει­ρα­τὲς ὁ Θα­νά­σης ἀ­πὸ τὸ Ὀ­ρει­νὸ τῶν Κρα­βά­ρων κι ὁ Χου­ὰν ὁ Ἰ­σπα­νὸς ἀ­πὸ τὴν Καρ­θα­γέ­νη. Ὁ Θα­νά­σης, μὲ τὸ πουγ­γὶ γε­μά­το χρυ­σὲς λί­ρες, ποὺ εἶ­χε ἐν­θυ­λα­κώ­σει ἀ­πὸ τοὺς κούρ­σους, κρε­μα­σμέ­νο στὸ σβέρ­κο, πρό­λα­βε κι ἔ­ρι­ξε μιὰ λάν­τζα ἀ­πὸ τὴν ἀν­τί­θε­τη τὴν κά­πως ἀ­θέ­α­τη καὶ σκο­τει­νὴ πλευ­ρὰ τοῦ Σιρ­κου­ί, ὅ­πως αὐ­τὸ ἔ­γει­ρε νὰ βυ­θι­στεῖ καὶ γλί­στρη­σε ἀ­θό­ρυ­βα στὸ νε­ρὸ καὶ μὲ τὰ κου­πιὰ ἔ­βα­λε πλώ­ρη γιὰ τὴν ἀ­κτή. Ὁ Χου­άν, ποὺ γιὰ νὰ σω­θεῖ σκαρ­φά­λω­σε στὸ κα­τάρ­τι, βού­τη­ξε ἀ­πὸ ψη­λὰ στὰ νε­ρά, κο­λύμ­πη­σε γρή­γο­ρα καὶ πι­ά­στη­κε μὲ τὸ δε­ξὶ στὴν πλευ­ρὰ τῆς βάρ­κας καὶ φώ­να­ξε «ayuda colega». Ὁ Θα­νά­σης σή­κω­σε ψη­λά το κου­πὶ καὶ τοῦ τσά­κι­σε τὰ δά­χτυ­λα ἔ­τσι ὅ­πως ἦ­ταν γαν­τζω­μέ­να στὸ ξύ­λο κι ἔ­μει­νε ὁ Χου­ὰν στὸ νε­ρὸ νὰ τὸν φά­νε τὰ σκυ­λό­ψα­ρα. «Ἄ­ϊ στὸ δι­ά­ο­λο βρο­μό­σκυ­λο», εἶ­πε ὁ Θα­νά­σης κα­θὼς κα­τέ­βα­ζε μὲ δύ­να­μη τὸ κου­πί.

Η συνέχεια εδώ

17 Φεβ 2017

Φως του Φλεβάρη, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

...βιοτεχνία φωτός  η ψυχή
το διαρκώς επερχόμενο να απεικονίζει
με όλες  τις φωτοσκιάσεις που έχει η χαρά και η λύπη
βιοτεχνία φωτός  μάλλον κι η ζωή
το διαρκώς καταλυόμενο να  κατεργάζεται
στις  πιο άγριες μορφές του

Αναπνοή

Κι έρχεται  αυτός ο Φλεβάρης πάλι
να κάψει τις μυγδαλιές
και να ριγήσει τους πνεύμονες με χρώμα

Παύση

Δεν μαραζώνω ουρανέ
Εξίσταμαι και κλαίω
μέσα στο όριο των λέξεων
γιατί  ποτέ δεν θα μπορέσουν να  αρθρώσουν τη λέξη "φως"
τοσο καθολικά
όπως μια ανθισμένη
μιμόζα


16 Φεβ 2017

Χρήστος Κατρούτσος, Άγρυπνος

Στα όνειρά μου χύθηκε κρασί
Και κείνα μέθυσαν
Στον ύπνο δεν τα είδα
Θα τριγυρνάνε τώρα άσκοπα
Τρεκλίζοντας στα όνειρα των άλλων.
Κορίτσι
            στις αποχρώσεις του πελάγους,
Είδες τη λίμνη που συνήθως ατενίζω;
Μήπως κολύμπησες μέσα της;
Πρόσεχε! Έχει τον κυνηγό
Πίσω από τους καλαμιώνες
Μες στα δικά μου όνειρα .

Ακούστηκε κλαγγή
Εκπυρσοκρότησε το όπλο.
Ήταν η ώρα που σε έπιασα στον ύπνο
Ευτυχώς, μονάχα εγώ,
Γυρίζοντάς σε στη μεριά μου.
Απέφυγες τη σφαίρα
Και κείνη στο στήθος μου κοιμήθηκε
Ανοίγοντάς του μια πληγή
Να χύνεται ολάκερος ο ύπνος.

Απόμεινα να σου φυλάγω όνειρα
Όπως και τόσοι αγρυπνώντες
Καθώς, αν κοιμηθούμε
Οι λαθροθήρες τα σκοτώνουν
Για κούφιους χαυλιόδοντες.
Υπάρχει ακόμη ένα βόλι στη θαλάμη του κυνηγού
Να ξέρεις, αγρυπνώ
Ώσπου να βγεις στην όχθη της ημέρας
Κι ας απλωθεί η νύκτα μες στα μάτια μου

Αντέχουμε στο φως ρουφώντας το σκοτάδι.

15 Φεβ 2017

Ψηφίστηκε το νομοσχέδιο “σκούπα” για τις τρεις βαθμίδες Εκπαίδευσης και την Ειδική Αγωγή

Με πολλές νομοτεχνικές βελτιώσεις, που προέκυψαν και από παρατηρήσεις Βουλευτών της αντιπολίτευσης, ψηφίστηκε, κατά πλειοψηφία το πολυνομοσχέδιο “σκούπα” και για τις τρεις βαθμίδες της εκπαίδευσης.


 Ποια θέματα ρυθμίζει το πολυνομοσχέδιο “σκούπα”
Ηλεκτρονικές εξετάσεις για την απόκτηση του Κρατικού Πιστοποιητικού Γλωσσομάθειας
Θεσμοθετούνται οι ηλεκτρονικές εξετάσεις για την απόκτηση του Κρατικού Πιστοποιητικού Γλωσσομάθειας και διευκολύνεται η διαδικασία πιστοποίησης του επιπέδου γλωσσομάθειας σε περιοχές της περιφέρειας. Ταυτόχρονα γίνεται προσπάθεια βελτίωσης των συνθηκών διενέργειας των υπαρχόντων εξετάσεων καθώς και αξιοποίηση του εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού και της τεχνογνωσίας που έχουν αναπτύξει φορείς του Δημοσίου.
Ενιαίος Αριθμός Μαθητή
Καθιερώνεται ο Ενιαίος Αριθμός Μαθητή στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση. Έτσι, σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας,  καθίσταται δυνατόν να μελετηθεί αξιόπιστα το φαινόμενο της σχολικής διαρροής και να προκύψουν δράσεις, με στόχο τη δραστική της μείωση.
Σχολικές Εκδρομές
Επανέρχονται στις υπηρεσίες του ΥΠΠΕΘ οι αρμοδιότητες έγκρισης και διενέργειας του συνόλου των σχολικών εκδρομών και των πάσης φύσεως μετακινήσεων των μαθητών και εκπαιδευτικών στο εσωτερικό και εξωτερικό.
Ενδοσχολικές επαναληπτικές εξετάσεις
Μετατίθενται οι επαναληπτικές εξετάσεις των μαθητών/τριών (μετεξεταστέοι) από το Σεπτέμβριο στον Ιούνιο, μέτρο που τους διευκολύνει, καθώς έχουν πρόσφατη τη μελέτη για την εξεταστική περίοδο του Μαΐου.
Επίσης προστίθεται μια τρίτη ευκαιρία απολυτηρίων εξετάσεων για τους μαθητές/τριες της Γ΄τάξης τον Σεπτέμβριο, ώστε οι μετεξεταστέοι να μη χάσουν μια χρονιά αλλά να μπορέσουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε δημόσια ή ιδιωτικά ΙΕΚ ή όπου αλλού επιθυμούν.

Η συνέχεια εδώ

14 Φεβ 2017

Φουρφουράς: Σπάζοντας τα τείχη μεταξύ σχολείου και κοινωνίας

Υπάρχει ένα σχολείο που έχει γίνει γνωστό σε όλη την Ελλάδα…

Ο λόγος για το Δημοτικό Σχολείο Φουρφουρά, που χάρη στις καινοτόμες ιδέες του εκπαιδευτικού Άγγελου Πατσιά έχει γίνει σημείο εκπαιδευτικής αναφοράς. 

Δείτε μια παλιότερη ομιλία του Άγγελου Πατσιά στο TEDx Θεσσαλονίκη, που εμπνεύει:
Η συνέχεια εδώ

13 Φεβ 2017

Σύλβια Πλαθ: Η ευαίσθητη οργισμένη ποιήτρια

Ποιητική ιδιοφυΐα, παθιασμένη ακτιβίστρια, είδωλο των φεμινιστριών, πολυβραβευμένη, ρομαντική, μανιοκαταθλιπτική και αυτοκτονική, ευαίσθητη μα και οργισμένη, η Σίλβια Πλαθ είναι ίσως η πιο αμφιλεγόμενη ποιήτρια και πεζογράφος της εποχής της και ακόμα και σήμερα το έργο της προκαλεί διενέξεις.
Στα ελληνικά βιβλιοπωλεία η ποίηση της Πλαθ είναι είδος υπό εξαφάνιση σύμφωνα με μια τελευταία μου εξόρμηση. Η ποίηση της Πλάθ ήταν και παρέμεινε αντισυμβατική, ειρωνική και μη πιασάρικη.
Κάθε στίχος της καρφί για την ζωή για εκείνη την ζωή της που ήταν γεμάτη από αποδοχές αλλά και απορρίψεις, πόνο, θλίψη.
Η ίδια είχε πει για τον εαυτό της «Στο μόνο πράγμα που ήμουν καλή ήταν να κερδίζω υποτροφίες και βραβεία. Και αυτή η εποχή πλησίαζε στο τέλος της».
«Μπαμπά, μπαμπά, μπάσταρδε, με σένα έχω ξοφλήσει πια»
Γεννημένη το 1932 στην Μασαουσέτη από γονείς μετανάστες, η Πλαθ θα δείξει από πολύ μικρή το ταλέντο και την κλίση της. Το πρώτο της ποιήμα θα το γράψει μόλις στα 8 της χρόνια και από τότε κάθε μέρα στο σχολείο θα γράφει και από ένα ποίημα.
Χάνει μικρή το πατέρα της Όττο, παρόλο που αυτά τα χρόνια που τον έζησε και ο αυταρχικός χαρακτήρας του την σημαδεύουν. Σε πολλά ποιήματά της αναφέρεται ο πατέρας της, με αποκορύφωμα το ποίημα Daddy, όπου κάθε στίχος είναι μια μαχαιριά και μια αλήθεια για το ποιός πραγματικά ήταν ο πατέρας και την σχέση που είχε μαζί του.
Από νωρίς θα αρχίσουν να διαφαίνονται οι ψυχικές διαταραχές της, η κατάθλιψη και η πρώτη της απόπειρα συμβαίνουν στα πρώτα μόλις χρόνια των σπουδών της. Εισάγεται σε ψυχιατρική κλινική και κάπου εκεί το 1953 γράφει το «Γυάλινο Κώδων» (The Bell Jar, πρωτοδημοσιεύτηκε το 1963 με το ψευδώνυμο Βικτόρια Λούκας), το μοναδικό μυθιστόρημα της, το οποίο έχει εμπνευστεί από εκείνη την περίοδο της ψυχικής της κατάρρευσης και νοσηλείας της.
Η συνέχεια εδώ

12 Φεβ 2017

Τα «μυστικά» μιας παιδικής ζωγραφιάς

Γραμμές και ακαθόριστα σχήματα είναι οι πρώτες καλλιτεχνίες του παιδιού σας και σιγά σιγά οι μουτζούρες μεταμορφώνονται σε σπίτια, δέντρα, θάλασσες και ανθρώπους. Τι μαρτυρούν όμως οι ζωγραφιές για τον χαρακτήρα του παιδιού σας;

H συνέχεια εδώ

11 Φεβ 2017

Ομολογία, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Ομολογώ στο σκοτάδι:

είσαι κομμάτι της αλήθειας μου
όπως τη νύχτα μάτια γάτας μέσα στα θάμνα

- αλίμονο στους πετεινούς που παράκαιρα λαλούν τη μέρα
κι είναι ακόμα μεσάνυχτα...

Ομολογώ το σκοτάδι μου
στο φώσφορο
όπως η δόξα την ανατολή

- κι ας σφάζει χρόνια τώρα  ο γείτονας τον κόκκορα
που τον αφήνει άυπνο

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...